Ha, nou heeft u mij eindelijk weer gevonden, ben ik weer weg. Maar niet heus. Het is nu kortweg: http://conxies.nl
Dus voor de alllllllleeeeeeerlaatste keer je bookmarks aanpassen naar http://conxies.nl om je dagelijkse muzikale connectie met de buitenwereld te houden
Yeah!
Ook wel weer geinig
Dankzij al die Occupy-dingeses zijn al mijn gedachten finaal bezet door V
Hee! Careful with that Axe, ja?
Oei: Kim en Thurston, de getrouwde basis van Sonic Youth, zijn uit elkaar na dertig jaar. En misschien eindigt daardoor ook wel Sonic Youth. Is dat eerste erg? Als ik dit nieuws eind jaren 80 – toen Kim Gordon samen met Kim Deal de lekkerste rockchicks van de hele planeet waren – gehoord zou hebben wel. Dan had ik hoop gekoesterd. Nu is de interesse wat minder geworden – ja, zoiets slijt toch, hè.
Maar is het tweede erg? Geen idee, eigenlijk. Ik heb Sonic Youth vijf keer in levende lijve mogen aanschouwen, waarvan de vijfde keer pas muzikaal alles een keer helemaal klopte, maar dat is een mooi tijdje terug. En ik koester nog altijd Daydream Nation en Sister als dé twee topalbums van ze, en die zijn respectievelijk ook alweer uit 1988 en 1987.
Maar wat het ook gaat worden, de liefde voor Sonic Youth zal altijd blijven. Come back again, and play your sad guitar!
Binnenkort wordt dit, jawel, conxies.nl! *trots*
Gaaf. Gisteravond, in het Swafsche, winnen Jono en ik de Berryquiz. Fijn, maar wat er altijd zo mooi is, er zit tussen die 250(!) singeltjes die de Vinyloog draait altijd wel een pareltje van weleer waar je van denkt: Nôh! Toid niet hoort.
Dit is er zo één, uit de alliteratieronde (oftewel: het eerste en laatste woord van de titel allitereert) – Digging in the Dirt, van Peter Gabriel. Zes jaar na de clip van Sledgehammer komt de brave borst met een zeker zo fraaie videoclip. Mooi liedje ook, maar nauwelijks opgemerkt toentertijd: in de drie weken in de top 40 nummertje 30 halen is niet écht spectaculair. Vandaag, na bijna twintig jaar, geef ik het dit kleine podiumpje. Gewoon, omdat het kan.
